آخرین سلفی مرگ/ پرسش هایی که زنگار ابهام گرفته اند

حوالی ۹ صبح خبری کوتاه منتشر شد که دل خانواده ها و همکاران دریانوردان سانچی که هنوز کورسو امیدی برای بازگشت آن ها داشتند، را بازهم خالی کرد: انفجاری دیگر در سانچی؛ شعله ها بازهم زبانه کشیدند....

به گزارش خبرنگار ایلنا، از صبح امروز سرنوشت دریانوردان سانچی وارد فاز دیگری شد. حوالی ۹ صبح خبری کوتاه منتشر شد که دل خانواده‌ها و همکاران دریانوردان سانچی که هنوز کورسوی امیدی برای بازگشت آن‌ها داشتند، را بازهم خالی کرد: انفجاری دیگر در سانچی؛ شعله‌ها بازهم زبانه کشیدند.

اعلام این خبر از سوی «محمد راستاد» مدیرعامل سازمان بنادر و دریانوردی، با توجه به حضور آتش‌خوار‌ها از چند روز پیش در اطراف کشتی برای خاموش کردن آتش و اطفای حجم وسیعی از حریق، دور از انتظار بود.

با نزدیک شدن به ساعت ۱۱ صبح، همزمان با پوشش وسیع خبرهای مربوط به بی‌مهری چینی‌ها در قبال نجات جان ۳۲ دریانورد سانچی، خبری از قول «خونگ» رییس سازمان دریانوردی شانگهای منتشر شد مبنی بر اینکه به محض وقوع برخورد این دو کشتی در‌‌ همان لحظات اولیه، ۳۲ خدمه سانچی جان خود را از دست دادند: انفجار اولیه به قدری شدید و مهیب بوده است که در‌‌ همان لحظات اولیه همه ۳۲ خدمه کشتی ایرانی جان باخته‌اند.

طبیعی است با انفجار صبح امروز، دیگر امیدی نسبت به زنده ماندن سانچی روی آب وجود نداشت و در لحظه نگارش این گزارش، کشتی با دریانوردانی که سرنوشت یافتن پیکرهای آن‌ها نامشخص است، به صورت کامل به زیر آب رفته است. مدیرعامل سازمان بنادر و دریانوردی هم حوالی ساعت یک بعداز ظهر، خبر فوت ۲۹ دریانورد سانچی را تایید کرد. پیکر سه نفر از دریانوردان در روزهای گذشته یافت شده و  برای تشخیص هویت و انجام آزمایش دی. ان.‌ای به پزشکی قانونی ارسال شده است.

این در شرایطی است که در روزهای گذشته به‌صورت مدوام به خانواده‌ها این امید داده می‌شد که عزیزانشان بالاخره نجات پیدا می‌کنند و باید برای سلامتی آن‌ها دعا کرد؛ از همین رو برای اینکه بتوانند همزمان با دعا برای سلامتی دریانوردان، یکدیگر را دلداری بدهند، در اتاقی که شرکت ملی نفتکش برایشان فراهم کرده، جمع شده بودند.

اما خبر زیر آب رفتن سانچی، امیدهایی که در این ۹ روز رنگ بسته بود را در نطفه به نا‌امیدی تبدیل کرد و پرسش‌هایی در اذهان بازماندگان حادثه، باقی گذاشت؛ پرسش‌هایی از این قبیل که اگر عزیزانمان را‌‌ همان روز اول از دست داده بودیم، چرا از ما می‌خواستند که همچنان برای سلامتی آن‌ها دعا کنیم؟ چرا دولت چین که تکاورانش را از‌‌ همان ابتدای ورود به سانچی به سراغ جعبه سیاه کشتی فرستاده بود، خود را از زمان حادثه ملزم به پاسخگویی به طرف ایرانی نمی‌دانست؟ تکلیف تحویل پیکر دریانوردان سانچی چه می‌شود؟ و پرسش‌هایی دیگر که حالا زنگار ابهام گرفته‌اند.

سانچی پیش از این نیز دچار حادثه شده بود

نفت‌کش سانچی پیش از این در سال ۲۰۰۹ دچار حادثه‌ شده بود؛ با این حال یکی از مدرن‌ترین کشتی‌هایی بود که توسط شرکت ملی نفت‌کش خریداری شده است. حادثه‌های دیگری هم برای کشتی‌های شرکت ملی نفت‌کش پیش آمده بود؛ ازجمله حادثه‌‌ای که برای یکی از این کشتی درتنگه مالاکا واقع در کشور مالزی که یکی از مهم‌ترین گلوگاه‌های نفتی جهان است، رخ داد و البته این حادثه هیچ تلفاتی نداشت.

در مجموع ۳ هزار کارگر دریانورد در مشاغل مختلف همچون کاپیتان، افسر، مهندس، ملوان، سرملونان، تعمیرکار، روغن‌کار سرآشپز، مهماندار بر روی کشتی‌های شرکت ملی نفت‌کش کار می‌کنند و قاعدتا با پیش آمدن حوادث این چنینی نگران ایمنی خود می‌شوند؛ هرچند به اذعان دریانوردان شرکت ملی نفتکش، نفت‌کش‌هایی که به کار گرفته شده‌اند، تقریبا مدرن و ایمن هستند و با استاندارهای جهانی کشتی‌های نفت‌کش‌ مطابقت دارند.

از طرفی شرکت نفت‌کش هم‌اکنون دانشجویان را هم به عنوان کارآموز به واسطه یک شرکت دیگر به کار می‌گیرد و به آن‌ها به صورت ارزی و ریالی حقوق می‌دهد. همین امروز آخرین سلفی این دانشجویان در فضای مجازی منتشر شد. در زمان این حادثه سه دانشجوی عرشه از دانشگاه خارک و یک دانشجوی موتور از دانشگاه صنعت نفت در سانچی حضور داشتند که همگی آن‌ها فوت کردند.

12

 

 

 

 

 

 

 

در مورد حادثه‌ای که برای سانچی پیش آمد این حدس زده می‌شد که دریانوردان دیر متوجه نزدیک شدن کشتی باری «کریستال» شده بودند و فرصت لازم برای واکنش نشان دادن نداشتند. سانچی باتوجه به وزن و باری که حمل می‌کرد (میعانات گازی) باید یک ساعت قبل از حادثه تغییر جهت می‌داد تا به کشتی باری چینی برخورد نکند. اما اینطور حدس زده می‌شود که چون شب بوده، دریانوردان هم دید کافی روی کشتی دیگر نداشته‌اند و هم اینکه تنها نیم ساعت یا ۲۰ دقیقه پیش از برخورد هولناک، تصمیم به تغییر مسیر گرفته شده که بسیار دیر بوده است.

شاهدانی که از محل حادثه بازدید کرده بودند، گفته‌اند که جلیقه‌های نجات را در اطراف سانچی دیده‌اند؛ پس این احتمال وجود دارد که تعدادی از آن‌ها بلافاصله پس از این برخورد شدید که منجر به انفجار شده، به داخل دریا پریده‌اند؛ اما به علت شدت آتش سوزی نتوانسته‌اند جان سالم به در ببرند. یافتن پیکر یک نفر از این دریانوردان در‌‌ همان روزهای ابتدایی در اطراف سانچی که هویتش قابل تشخیص نبوده، می‌تواند گواهی بر صحت ادعای شاهدان باشد. البته به صورت قطعی نمی‌توان نسبت به موقعیت آن‌ها در هنگام انفجار اولیه اظهارنظر کرد.

دریانوردانی که روی کشتی‌های نفت‌کش کار می‌کنند پیش‌تر به ایلنا گفته بودند که انگار روی بمب زندگی می‌کنند و قاعدتا باید شغلشان در ردیف مشاغل سخت و زیان‌آور قرار گیرد؛ با این حال در این زمینه کاری تاکنون انجام نشده است. وقوع این حادثه که چند کشور را روی دریا برای مقابله با آن بسیج کرده است، بازنگری جدی را در این زمینه ضروری می‌نماید.

 «حسن روحانی» رئیس جمهوری دو روز پس از حادثه «علی ربیعی» را مسئول کمیته رسیدگی به حادثه نفت‌کش سانچی معرفی کرد. در فیلمی که از اتاق فرمان نجات خدمه نفتکش ایرانی منتشر شده است؛ صدای فردی که به نظرِ ربیعی، مسئول کمیته ویژه رسیدگی به وضعیت نفتکش ایرانی و خدمه است، به گوش می‌رسد که می‌گوید: بگویید آن دو جنازه هم از شدت سوختگی استخوان بوده‌اند. این خبر هم ساعتی پیش منتشر شد و نشان می‌دهد که شدت حادثه و انفجار ناشی از این برخورد به اندازه‌ای بوده که چیزی جز استخوان از دریانوردان باقی نگذاشته است. حال ربیعی از رئیس‌جمهوری خواسته که عزای عمومی اعلام کند و شرایطی را فراهم کند که جان‌باختگان شهدای خدمت نام بگیرند.

گزارش: پیام عابدی


مشاهده در وبسایت منبع